Sonra ne mi oldu? Tasinmazi hacizlerin oldugunu bilmeden satin aldim. Tum hacizler bana kaldi. Odeyemedim. Cok sikinti cektim. Bu hacizler kalkmayan cinstendi. Hem ode ode bitmiyordu hem de tasinmazin dogal eklentisiydiler. Sistikce sistim. Daha da kilo aldim. Uzuldukce kendimi yemege agladikca aklimi alkole verdim. Digerlerine bu yuzden benzemiyordu iste. En fazla yine yanilirim diye baliklama atladigim hicbir iliskide bu kadar uzulmedim ben. Yoruldum sikildim biktim coktum yikildim. Ama ayaga kalkip savasmaya devam ettim.
Bir kadinin yasamamasi gereken herseyi yasadim. Evet bir yatakta baska biriyle basmadim oyle bir ihtimalin olabildigini su an dahi dusunmuyorum. Ama dusuncelerini baskalariyla bastim, fikirlerini baskalariyla yakaladim, planlarini baskalariyla izledim.
Yildim, gittim, geldim. Dayanamadim. Onun gulen gozlerine gozlerinin etrafindaki kirisikliklara asla ektiremedigi saclarina bakarken, bakmayi unuttum aynadaki mutsuz kadina. Cok mutsuz oldum. Cok mutlu oldum. Cok sevdim. Cok sevildim. Ama huzuru yine bulamadim.
Aldigim tum net kararlar her gun dairede karsimda gormekle tedavulden kalkti. Dairede herkes bildi ki zumrutun tovbesi cetini gorene kadardir. Ya da tam tersi. Gemiyi halat cetini zumrut baglar.
Nefes alamadim gunlerce. Sagligim giderek bozuldu. Yorgunluktan ayaga kalkamaz oldum. Bu sefer toplumsal sacmalik kadinlik gorevleri bekleyen biri yoktu. Her ne yaparsa yapsin hatalarina goz yumacak biri lazimdi ona. ve bunu saygi olarak adlandiracak kadar sacmaliyordu. Burada oturup basimdan gecenleri anlatacak degilim artik. Ilk askim da olsa iliklerime kadar sevdalandigim tek insan da olsa su kadar yillik yasamimda beni yanlistan vazgecirmis, dogrulari gormemi saglamis, beni ozgurlugume kavusturmus birinden baska birsey degildi.
Evet tam olarak oyle.
Hayatimin aski dedigim adama artik oyle demiyorum. O benim hayatimin aynasi, gercekleri gordurenim, beni yillar sonra yine ben yapanim, hayatimin en buyuk hatasini yuzume vurup kafesten cikmami saglayanim.
Onunla beraber kapadim gecmisimi. Oyle bir kapadim ki acmaya kalkanlara gotumle guldum. Aradiklarinda sasirdim, biraz guldum eglendim. Sonra ondan da vazgectim. Insanlar simdi zavalli olmamislardi. Insanlar hep zavalliydilar. Gectigimiz yillarda da oyleydiler. Sadece ben gormuyordum o zavalliliklari. Cpk matah birsey zannediyordum. Ne diyelim. Cetin sagolsun.
Gecmisi kapattigimda o gecmistekilerden biri geldi aklima. Ismine iyelik eki koyup bileklik yaptirmisti ya hani. Ben de kiro diye gulmustum. Kirolugun Allahini gordum, gorduk. Ben zumrutum oldum o cetinim. Ona cetinim dedigim her an gozlerindeki mutluluk cogu zaman gozlerimi doldurdu. Beni ilk defa biri kucagina aldi. Sarildi uyuttu sarkilar soyledi. Ilk defa biri kelimeleriyle icime isledi. Ilk defa biri cocugum degil adamim oldu. Ve ben ilk defa saldirganligin dibine iste bu yuzden vurdum.
Ozledim kokladim neden diye sordum kendime. Nefes alamadikca daha boktan oldu hersey. Cocuklarimla onun arasinda secime zorlandim. Caglayi kisirlastirmaya goturen gene oydu.
Ona verdigim degerin buyuklugunu kavrayamadigi da dogruydu. O beni kucuk kizim diye severken benim onun sevgisine ilgisine ne kadar muhtac oldugumu ve beni bundan mahrum biraktiginda neler olabilecegini hicbir zaman anlamadi.
Uzun ayriliklarimiz oldu. Kisa ayriliklarimiz oldu. Surekli ayriliklarimiz oldu. Cok agir fiziksel siddet dolu kavgalarimiz oldu. O da ben de kaldiramadik cogu seyi. Ve esasinda o benim olesiye ve olduresiye sevgimi kaldiramadi.
Ve gordugumde icime aksa da benligi, yanyana geldigimizde ikimiz de hissetsek de aramizdaki garip elektrigi vazgecmemin de bir esigi vardi.
Ben ki zumrut, vazgectigim hicbir insana bir gulumseme bile vermemisimdir. Verdiysem vazgecmemisimdir. O kadar agir olaylar o kadar hayal kirikligi mutsuzluk aci cekmis bunlari sirtlanip yoluna devam etmis ve asla sevmekten vazgecmemis zumrut bir paket cikolata ile vazgecti.
Canini disine takan ve iki kisiyi yuzerek karaya cikarmaya calisan zumrut aptalca bahaneler sunan ve ihtiyac oldugunda ortada olmayana son tavizi vermedi. Vazgecti.
Cikolata da ihtiyac da bahaneydi. Bunu iyi biliyordum. Insanlarin her istedigine kosarak giden adam benim isteklerime duyarsizken agzim acik bakmiyordum cunku artik.
Yorgunum. Ve benim cetini sevmeye yetecek kontorum kalmadi.
35 yilin 30 yilini yalniz gecirdim. Bu saatten sonra koyar mi saniyorsunuz?
Oturup dusunmedim mi saniyorsunuz?
Gecelerce dusundum. Sabahlara kadar. Ne olacaksa olsun en fazla gene yanilirim dedigim geceyi unutmadim. Iki yildir hayatimin en kotu gunlerinin dogum gunlerim olmasini da unutmadim. Pes ettim. Yeter dedim. Daha fazlasina dur dedim.
Bitti. Bitirdim. Vazgectim. Aglaya aglaya kazidim ustunu. Bu gece gene kendimi ickiye verecegim. Kusana kadar geberene kadar icecegim. Yeter ki icimden ciksin. Yeter ki paramparca kalbimi yapistirdigini sandigim tum guzel anilar yerine bosluk dolsun. Kalbim varsin yine paramparca kalsin. Ona alisigim. Onunla yasamayi ogrendim. Ama telafi niyetine adi bir yapistiriciyla yapistirmayi marifet zanneden insanlar bir daha hayatima hic girmezse...
11 sene oldu buraya yazmaya baslayali. Cok daha kotu gunler gecirdim biliyorum hatirliyorum ve en guzeli hepsi kayitli burada. Arada acip okumak iyi gelmese de kendimi buna zorluyorum. Diyorum ki bak, bunlari da yine bu evde bu karamsarlikla bu aciyla yazmistin. Bak o fare deliginde soba borusuna bakip hayaller kurmustun. Bak camelideki yalnizligin ve huzurun esasinda kotu degildi. Bak yavrularini kendi ellerinle gommustun... bu ne ki diyorum su an. Daha kotulerini yasadik gorduk hissettik ve gecti. Cunku daha kotulerinin gelmesi icin bugunlerin gecmesi gerek.
Allah kuluna kaldiramayacagi yuku vermezmis. Hani ne oldu benim gamsizligim umursamazligim amaaan bosverciligim? Napak olek mi diye kahkaha atan kiza ne oldu?
O Kiz yoruldu. Kiz diye birsey yok zaten. 35 yasinda esek kadar bir kadin var. Bazen buyudugumu de kabullenemiyorum ya iste. Bazen annem ve babamin yaslanmalarini da kabullenemiyorum. Oysa bir zamanlar olmelerini ne kadar cok istemistim. Dusundukce uzuluyorum.
Anne ve babasini dahi en ufak hatalarinda aforoz eden zumrut elin adami icin kendini ne durumlara dusurdu ona da gulmeden edemiyorum. Ve eminim baris bunlari izliyorsa en cok o guluyordur. Belki de cok uzulmedim desem de onun olumunu hala asamamisimdir. Kimbilir...
Ama en cok korktuklarim basima geldigi icin guluyorum. Burasi datca idi beni burda herkes taniyor idi. Boynuzlanmak bir yana dursun oyle sacma sapan hareketlerle cikti ki insanlarin karsisina. Ondan da degil kendimden utandim. Her haber geldikce her duyumu aldikca daha da yerin dibine gectim.
Servis edilen her videoda, videoyu izleyenlerin ince bakislarinda, imalarinda daha da daha da yerin dibine gectim.
Sonra sordum, ben bunlari yapsaydim o ne hissederdi diye.
Cevabi da gene kendim verdim. Hicbir sey.
SImdilerde hicbir sey dusunmuyorum o yuzden. Adam beni baska kadinlar icin hatta para icin sattiginda bile vazgecmeyip hicbir zaman yiyemeyecegim bir cikolatayi alip geldi diye vazgectim ya, bunun duygusu inanilmaz.
Karsi masamdaki sezer cetinin elindeki albeni ye bakip "o karamelli yemez, cokonat yer" dedi!
2 yillik arkadasim sezer beni taniyordu. Cunku daha once o alip gelmisti sagolsun.
Burada ise herkese dondurma alirken ben bana almamasini soylemistim. "O zaman cikolata alirim" dedi. Ben de cokonat al tamam yeter dedim. Samet de albeni al tarzinda birsey soyledi.
Ve her zaman oldugu gibi benim istedigimi degil oradan birinin soyledigini alip geldi.
Inanamayacak birsey yoktu artik. Onu tanimis ezberlemistim. O oyleydi. Kuklaydi. Ben onu yemem dedim ters ters. Anlamadi bile. Ustune sezer aciklayinca oyle kaldi mal gibi.
Ne kadar bos degil mi
Degil iste
Ben bittim. Gercekten. Sessizligim en buyuk bitisimdir.
Keske anlasaydi
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Anlat