Son

Masalin sonu tam da bekledigimiz gibiydi. Kucukken birbirimizin hatira defterlerine yazdigimiz gibi, Allah herkesi mutluluk yagmuru altinda semsiyesiz birakti. Ben ise o yagmurda islem cok diye daireye gidenlerdendim. Sonuc olarak annem gibi biri oldum babam gibi biriyle evlendim. Ve bana dusen tek sey “olunceye kadar satis” idi. 7 yili bir hic icin yasayip ciktigim delige geri dondum. Sanki gecmemisti o kadar yil. Yine ayni koltukta oturuyordum. Oysa mutsuzluk bulup da bunamak  ya da sukursuzluk degildi. 

Cunku bu oyle bir dertti ki, masada tutanaklar, intikal ve ifrazlar, cogaliyor onumde. Bitmez ki  sabaha kadar. Yakmiyor elimi artik kamulastirmalar. 

Bana olunceye kadar satis var...

Kendimi benligimi herseyimi. Uc rakama sattim. Alti bes yedi. 

Kendimi benligimi herseyimi uc harfe sattim. Kazdigim kuyulara kendimi attim. Ustume beton degil bok attim. 

Bir daha cikmamak uzere. 

Cunku bu masalda kendini oldurmek dahi yasak. 

Satis ne zaman biterse o zaman olecegim. 

Bana olunceye kadar satis verdiler. Bana bu rolu bictiler. Olmek yasak dediler acidan kahrolmak mecburi. 

Cocuktum oysa ki. Buyuttugum her cocuktan daha cocuk. Dunya ellerimde sanacak kadar cocuk. 

Kahrolmaktan yoruldum. Masal bitti. 

Son