Af

Ne kadar zor affetmek. Ne kadar. Ozellikle benim icin. 

Affetmek buyukluk mu sahiden? Ne alakasi var bunun buyuklukle kucuklukle? Affetmek illa can ciger olmak demek degil ki. Ustune yuk binmesini istemezsin daha fazla o agirligi tasimak istemezsin. Notr kalmak istersin. Birakirsin her seyi. Affettim uctu gitti sirtimdan daglar kalkti dersin. 

Buyuk konusmayi sevmiyorum ancak sunu rahatlikla soyleyebilirim ki selametle cektigim hicbir insani affetmedim hayatima tekrar almadim. Bazi istisnalar olmustur belki emin degilim. Hatirladiklarim gozumun onunden geciyor sadece ve o insanlarla arama kocaman bir duvar ordum. Ve acikcasi cogunun umurunda bile olmadi ne ordugum duvarlar ne de onlardan uzaklasmis olmam. Bu acidan kararlarimi degerlendirdigimde iyi ki yapmisim dedim. Yeri geldi cok uzuldum acaba deger miydi diye. Simdi donup gecmise baktigimda kendimi tekrar tebrik edip evet degermis diyorum mesela. 

Hayat hepimize her gun bambaska seyler ogretiyor. Minicik kontesimden bile cok sey ogreniyorum. Kafama takmamayi umursamaz olmayi amaaan bana ne demeyi hep ondan ogrendim. Cunku eger kafama takarsam uzulursem kontesten baska birinin yanimda olmayacagini ogrendim. 

O yuzden birakmayi sectim. Vadesi dolani birakmayi. İnsanlari zorla hayatimda tutamazdim. Sevgi ekip nefret bictigim hayatlarda bir tek dal olmaya dahi calisamazdim. 

Daha da kotulerini dusunuyorum bugunlerde. Kazik attigim insanlar. Uzdugum insanlar. Sirlarini aciga cikardigim insanlar. Bunlari yaparken hakliydim. Hala da hakli oldugumu savunuyorum. Ama o kadar pislige dalip cikmaya deger miydi bazen bunu sorguluyorum iste. Yine de cok sevmistim o zumrutu be. Ayni anda dort erkekle cikan sarisin tas gibi eglenceye duskun alkole daha duskun istedigi her seyi yapan her amacini kahkahalar atarak gerceklestiren tas kalpli vicdansiz intikamci. Bi baktim da tovbe ettikten sonra hic bulasmamisim bu islere. 

Cunku korktum biliyor musunuz? Bana cephe alan o insanlara muhtac olmaktan korktum!

“Zumrut burda olsaydi hallederdi”lerden ziyade gun gelip halledemedigim bir sorun oldugunda o benimle bas edemiyorlar diye kibirlendigim insanlarin eline bakmaktan korktum. 

Zumrut olsa gercekten hallederdi. Yorgundu uykusuzdu canini disine takmisti hastaydi surekli calisiyordu surekli dusman ediniyor onlari da umursamiyordu. Ama yine de hallederdi. Bir yolunu bulurdu. 

Simdi duyuyorum ogreniyorum ama halletmiyorum. 

Misal bir haber aldim gecenlerde. Cok zor donemlerimde onu aradigimda telefona cikmayan hatta geri donme zahmetinde bile bulunmayan cok eski bir dosttu kendisi artik hayatimda olmayan. Cocugu olmus. Ve ben bunu o kadar alakasiz bir yerden ogreniyorum ki... ne diyecegimi bilemedim hala bilemiyorum. Hala deyince ben hala olmusum. Ex hala. Ne bileyim iste. 

Tuba’nin kizi arya, ebru’nun derin mavi’si sanem’in ece’si sinemin ali necdeti mavi nisani. Bi de oglum olacakti iste. Can. Can manay olmaz insallah

Ne desem. Ne demesem. Bazen kafam karisiyor. Onu da affettim bugun. Can’in serefine. 

Ebru geldi tatile buraya. Ailemiz dort kisi oldu cetin’imiz geldi. Kontes annelik yapiyor emziriyor. Daire ayni degisiklik yok. Sigarayi arttirdim sanirim. Selda yanima gelebilir. Deniz cok aradi acamadim surekli isteyim. Cameliden getirdigim cekyatlari ve kapagini kirdigim okanin dolabini satip oraya yatak almaya karar verdim. Okanokuldan dolayi kafayi yemis durumda zavalli. Bu ara surekli ders calisiyor yakinda siyiracak hasta olacak diye korkuyorum. Annemle babamla hic gorusmuyorum. Annemi en son uc sene once gormusum gecen havvaya anlatirken hesapladim cus dedim. Marmariste cok toz var. Her gun temizlik yapmaktan anam sikildi. 

Ne diyorum ben