Yoruldum

marmaris'e ilk geldiğimde
her şey aynı zannediyordum
yaşadıklarımız bitti, göreceklerim tükendi
daha beni ne şaşırtabilir?
bilmem desem anlamam desem
yırtabilir miyim tüm sorumluluklardan?
oysa daha şaşıracaklarım vardı
dinlenecek hayatlar öğrenilecek çaresizlikler
şükür ki, denebilecek hikayeler
insanların asla aynı olmadığı olamayacağı
zordu ya hep öğrenmek
ve öğrendikçe değişmeler vardı
bir türlü kabullenemediğim
insanlar aynıydı çünkü insanlar farklıydı
her biri ayrı iyi her biri ayrı kötüydü
iyilikle kötülük net değildi
birbirine karışmıştı ayrılamazdı
ne zaman bir bütün halinde insanı kabul ettim
ben o gün kurtuldum esaretten
nefretimi özgür bıraktım
olduğu gibi özgür. değiştirmeden.
ama bir parça bıraktım aşk için
ve aşk için beslenen yılan asla ölmeyecek
asla özgürleşmeyecek