Yine mi ben

Burayi bosladim. Boslamayi da gec zaman bulamiyorum artik. Zamanim yok. Zamanim bitik. İs ev okan kontes camelinin ozlemi. Neler neler iste.
Neyse. Zamanda biraz geri gidelim mi? Bana anlatilan hazin bir oykuden gene kendime gecelim mi?
 Gecelim. Ozlemissindir sacmaliklarimi bunalimlarimi.
 X o gece alkolu biraz fazla kacirmis yanindaki esine ve arkadaslarina imrenerek bakiyordu. Gozlerinin dolmasina engel olamamasinin sebebi belki de gecmisi ozlemesi degildi. Belki de oyleydi ama bunu kimse bilemezdi.
Bir sarki arasinda aglayanlarin susmasindan istifade alcak sesle konustu
 “arkadasliginizin degerini bilin”
 Gecmisteki arkadaslari. Kardes gibi buyudukleri. Cok sevdikleri cok sevildikleri. Hepsini cesitli olaylar yuzunden kaybetmisti. Hakli da olabilirdi haksiz da. Ama simdi esinin arkadaslarina bakip duygusallasmamasi icin hicbir sebebi yoktu...
 Bunlari yazmak icin en iyi yerin otobus duragi oldugunu bilemezdim. Ya da su an oturdugum marmaris tapunun kapisinin onundeki bank. Tek bildigim yikilmaz bitmez dediklerimin yikilip bitmesine yok olmasina hep sahit olmuslugumdu. Bazen uzulerek bazen aglayarak bazen hicbir tepki vermeyip ucuza gitmisim diye gulup gecerek...
   X kisisini su an daha iyi anliyorum. Kendimi onun yerine koydugumda hicbir zaman ondan daha yalniz olamayacagimi dusunmustum. Dusunsene dugununde dahi tek bir kendi arkadasi tek bir cocukluk arkadasi yoktu. Ve simdi donup baktigimda ne cocuklugum kalmis ne gencligim. İyi ki deniz var.
 Deniz cocuklugum ilk gencligimdi. En yakin arkadaslarimdan cete arkadasim oglen yemeklerinin vazgecilmez partneri. Kimi zaman dove dove dorya ya goturup takildigim. Zaman gecti araya yillar girdi. O baska bir yana gitti ben baska bir yana. Ama arkadaslik dostluk degerlilik hicbir zaman yitirilmedi. Hicbir zaman hayatimdan cikardigim biri olmadi. Gorusemesek de hep bir yerlerde durdu. Ve bir gun boklu marmariste yeniden bulustuk. Nerde kalmistik dedik ve devam ettik. Ohho o artik pek muhterem kimya doktoru deniz ugur beyefendi!
 Sadede gelelim. Simdi x ten daha yalnizim. Komik degil mi?
 Aksam okanin en yakin arkadaslarindan biri misafirimizdi. Cok kafa bi cocuktu. Ama ne olduysa ortak anilarini anlatmaya basladiklarinda oldu. Zaman gozlerimin onunden gecti. Ben kim anlardi en iyi. Kiminle neler neler yapmistik. Kiminle o soguk yilbasi gecesini paylasmistik. Kiminle yavrumu sokak sokak aramistik. Gulme krizleri bakismalar taklitler... bunlari kiminle yapardik. O okanin umutuydu. Benim umutum kimdi. Umutlarim kimlerdi. Bunlarin kafama dank etmesini saglayan kisinin adinin umut olmasina inanamiyorum. Tipki eda apartmanindaki gibi.
 Ruyama giren eda bir bina miydi. Soru isareti koymamaya ne kadar da ozen gosteriyorum. Kafamdaki soru isaretlerini gizlemeye ne kadar da merakliyim.
Korkuyorum bazen kendimden. Keske boyle olmasaydi. Simdi bi gorsen taniyamazsin beni. Camelidekinden daha umursamaz daha sert daha paspalim. Mugladakinden daha savruk datcadakinden daha ukala istanbuldakinden daha kararliyim. Birileri surekli benimle ilgili kararlar veriyor. Direkt sicip siviyorum ben de. Ne elimin ne agzimin ayari kalmadi. Cok sigara iciyorum. İki paketi buluyor. Fizik tedaviye gittim biliyor musun. Biraz daha iyiyim artik. Antidepresan kullaniyorum yine. Bi de carpinti icin ilac. 75 kilo oldum o ilac sayesinde. Hicbirsey yemesem de sismeye devam ediyorum. Saclarimi kestirdim kisacik. Yillardir umudumu bagladigim uzun saclarima kendim kiydim. Vurdum makasi gitti. Tipki gecmisimdeki insanlar gibi.
 Bir makas darbesi yeterdi ya hani selametle... ha iste o hesap.
Bak okaan dedim cart diye kestim. Okan duzelteyim dedi olmadi. Solugu kuaforde aldik. Pek memnun degilim acikcasi. Yanaklarim dolu dolu cunku eskiye oranla. Marmarise ilk geldigim zaman da sarisinligima son vermistim malum... ruhum bile sarisin degil artik.
 İs yeri biraz tuhaf. Bunu anlatinca degil gorunce anlarsin. Gorunce yasayinca taniyinca. Hepsinin ayri oykusu var. Hepsinin oykusu hazin. Kimi kucucukken anne babasinin olaylarina sahit olmus tek basina savasmis kimi yetimhanede buyumus. Kimi cok sevdigi esini yitirmis kiminin cok sevdigi esi onu oldurmeye kalkacak kadar pislikmis. Kimi benim gibi evladinin olumunu izlemis kimi evladini buyutmesine engel olacak kadar buyuk sorunlarla ugrasmis. Kimi simarikmis kimine ise dogustan yazikmis. Onlari anlatmaya sayfalar bloglar yetmez. Her biri buyumus buyumeye calismis birbirini buyutmus. Ama olgunlasma sikintilari yasayanlar da mevcut. Ciddiyim. Her birinin oykusu farkli. Her birine ayri ayri kitap yazilir. Takdir etmedigim tasvip etmedigim yonleri oldugu kadar hepsinin gucune ayakta kalislarina sapka cikariyorum. Onlari ayri ayri cok iyi anliyorum. Hepsini oyle kabul ettim degistirmeye calismiyorum. Bir ara ugrastim. Ama kotu ben olmaya baslayinca vazgectim. Ugrasma sebebim de aralarinda ikiye uce bolunmus olmalari ve benim surekli arada kalmam idi. Simdi umurumda degil. Ben bana olan tutumlariyla ilgileniyorum.
 Dairenin bir kismi sevmese de mudurumu seviyorum. Adamina gore seker adamina gore cehennem azabi. Cocuk ruhlu ve bunu cok guzel sakliyor. Selametle cekti mi arkasina bakmiyor. Selametle cekmek istemiyorsa da karsisindaki ile oyle bir ugrasiyor ki tam kapasite ugrassa olmek kurtulmak istersin. Seni bir kere sevmedi mi sana kendini bir pislikmissin gibi hissettirmede ustune yoktur. Tanidik geldi mi :D ikinci z.a. Vakasi. Hic kimse musa dog olamaz. Yeryuzundeki hicbir insan onun gibi guzel bir kalp tasimiyor. Bunu biliyorum. Ama bu mudurumden de cok farkli seyler ogreniyorum. Hem yilan zumrutu hem de tapucu zumrutu besliyorum. Mevzuat ogreniyorum. Resmi yazi dili ogreniyorum. Daha dogrusu ogrenmeye calisiyorum.
 Bir ara tiyatro kursuna gittim. Kendim icin birsey yapmak istedim. Yapamadim. Yine torpil dondu yine kavga cikardim. Basip gittim. Kendimi seviyorum. Yildiray hocam sen zaten patlamaya hazir bomba gibi dolasiyorsun birsey olsa da kavga etsem diye bekliyorsun. ne isin var orda diyor. Hakli da
Kavga etmiyorum biliyor musun. Burda kavga etmek yasak vatandasla. Sorun olunca mudur yardimcisina havale ediyorsun. Olmadi mudure. Cok uc noktalarda zaten mudur kendi mudahale ediyor. Sadece bir vatandasi kalayladim. O da haketmisti. Memur olduysak kimsenin kopegi olmadik. Keske kopek kadar olabilsek be. Neyse iste.
Gecen kisi hep hasta gecirdim. Afyona gittim istanbula gitmedim. Datcaya gittim ama mezarliga sadece sinem ve mihriban icin gittim. Allah geride kalanlara ailelerimize saglik versin. Yine neyse iste. Gunduz is aksam evi toplamaca ve uyku. Baska yaptigim hicbirsey yok. Haaaa o cuvallar dolusu kiyafetlerimi satiyorum internetten. Cogu satildi. Sigara param cikiyor. Maddi durum camelidekinden de kotu. Bazen keske buraya gelmeseydim diyorum. Ama bazen. Eskisi kadar degil.
 Yarin sabah izin aldim. Hastaneye gidecegim. Bil bakalim neden. Antidepresanimi yazdirmaya. Baska turlu yasayamiyorum cunku. Olmuyor. Bir dolap kapagi bir ayna bir baskul resim cercevesi falan kirdim. Hayatimda ilk defa bilerek isteyerek esyalara zarar verdim. Ne yaptigimi anlamiyorum cogu zaman. Ve cogu zaman neden hala yasadigimi sorguluyorum.
Hala sorguluyorum.
 Olumden degil aci cekmekten korkuyorum. Hala. Sanirim bir de polikistik over durumum var. Kadin doguma gitmem lazim. Ondan da korkuyorum. Amaaaan. Gelelim okana.... Onu da sonra anlatirim be yavrum