alfabe bitti resmen. a b c derken z yi bile kullanmışız

Hiç ömrünüzü tamamlamış gibi hissettiniz mi? Sanki yarın ölecekmişsiniz gibi geldi mi? 

Bana ne zaman tarih tekerrür etse öyle gelir. Aynı hata ya da aynı doğru. Her ne ise iste. Bunlar malum göreceli kavramlar. benim doğrum size çok büyük bir yanlış gibi oldu her zaman. o yüzden kulaklarımı tıkadım. vicdan pişmanlık vs hiçbirinizin sözü ile bu yüreğe işlemez artık. insanlar aynı şeyi yaptıklarında sizden anlayışlı olmanızı bekler, siz yaptığınızda ortalık karışır. 

Bir kandil gecesi idi. Sanırım kadir gecesi. oruç tutmuştum o gün. Sonra orucumu açarken "allahım affet bir daha bunu yapmayacağım" demiştim. "Bir can daha yakmayacagım. Bir insanın yüreğine bir daha asla ateş düşürmeyeceğim."

 Tövbemin kabul olmasını umut ederek kararımı uygulamıstım. O gün bu gündür aynı duruma düşmedim ben. Hayattan bir alacağım vardı ve ben onu aldım demiştim. Aldım ve bitti. 

Peki ya 3 yıl sonra? Bu sefer de ayığım. Bilerek ve isteyerek yaşıyorum su anı. Aklıma ü ile olanlar geliyor. İster istemez. GözümÜn önünden akıp gidiyor olanlar. ağlayan biri, bana arkasını çeviren insanlar, bana inanmayanlar... o zamanlar biraz üzülmüştüm özellikle dostum dediğim insan beni tefe koyunca. ama zaman geçtikçe dirayetli olamayan birinin dostum olamayacağına inandım. o olay çok ağırdı, benim için değil birileri için. 

 Artık burası neresi ben kimim diye sormadıgımı farkediyorum. Ben yine aynı ben. Burası bir tanıdığın yeri. Buraya içmeye geldim içemedim. Midem bozuk yine. Ve ben artık sarısınım. Benim ruhum sarışın. Kendimi tanıyorum. Cümleleri başkası kurmuyor ben kuruyorum. Birşey oluşuyor sanki içimde. Kolay kandırılan o kız çocuğu öleli çok olmuş mesela. Artık ben kandırıyorum insanları melek taklidi yaparak. 

Birine bakıp yanlış birşey yaptığımı farkettiğimde, ayıp oldu diye düşünüp akabinde arkasından döndürdüklerimi hatırlıyorum. Esas o ayıp olmadı mı? 

Sorun şu ki bunları yazmak bir nevi vicdan hesaplaşması değil olamaz da. Yaşadığım hiçbirşey beni depresyona sokamaz pişman edemez. Azıcık acaba ne olacak ne olabilir ya da ne olmalı dusunceleri rahatsız edebilir o kadar. Çünkü başkalarını düşünmek bana hiç iyi gelmedi.

 Ben eskiden böyle mıydım? Önce kendime değer verirdim. Şimdi ne oldu bu acaip kezban tavırları? 

Artık hata yapıyorum. Artık doğruları yapıyorum. Ve artık aci çekmiyorum. Herkes hakettigini yaşamıyor mu? Kimseye yarar sağlamıyor. 

kimsenin bir şeyi hakettiğini de sanmıyorum. evet bir gün belki yine dirayetli olmayanlar yüzünden belki de kendiliğinden gelişecek olaylar. en baba şahit dediklerim en sağlam dediklerim zamanında satmıştı beni değil mi? nihan seni hala nefretle anıyorum!

olmasaydı olurdu, olsaydı olmazdı vb saçma cümlelerle de kendimi kandıramıyorum. yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey var o da bana hiçbirşey olmayacağı. olan size olur. huzuru kaybedecek olan sizlersiniz. ben ne kötüyüm ne iyiyim. anı yaşıyorum, hayattan tat almaya çalışıyorum. ne diyor siz? "bu allahla benim aramda" 

şimdilik böyle dursun. aklımdaki soruların cevabı ne zaman bulunur bilemem. ancak ben böyle mutluyum. duygularıma ket vurmam vurmayacağım. kimse de beni ilgilendirmiyor. 18lik zümrüt gibi kalamazdım. o mutlu huzurlu çocuğun anılarına hayallerine ihanet edemezdim. yeni bir sayfa açtım. burda bazılarının adı yok mesela. neden? bana kazık attıkları için mi? o bir etken değil. bağışlama özelliğim enayiliğimle yarışır malum. bu farklı. istediğim insanlar belli, sevdiğim insanlar belli. savaşı bırakmış değilim sadece yaptıklarımdan utanmıyorum.

ne yaptıysam iyi ki yapmışım. gene olsa gene yaparım.