rüya işte

LÜTFEN DİKKAT, BU YAZIDA ANLATILAN OLAY GERÇEK DEĞİLDİR. MİNİK BEYNİNİZDEN GARİPLİKLER TÜRETMEYİNİZ

adet görmüyorum bi türlü. bir de bir yorgunluk çökmüş üstüme. korkuyorum. bir iki kişiye danışmadan önce test alıyorum eczaneden. çift çizgi!

üçbuçuk atmaya başlıyorum. hemen arkadaşımı arıyorum. 

"saçmalama zümrüt, senin hamile kalman imkansız biliyorsun" diyor. ama rahatlayamıyorum.

bir hafta beklemeye karar veriyorum. bu süre içinde kimseye bir şey belli etmemeye çalışıyorum.

ve bir hafta sonunda yeniden test ve yeniden pozitif sonuç. direkt hastane.

tahlil yapılıyor. ve müjde -hamileyim!

hastane kapısında sallanıyorum resmen. çocuğun babasını arıyorum. ama o çalışıyor. 

"hastanedeyim, gelip beni alır mısın? çok önemli" diyorum ağlarken. panik yapıyor. işi olduğu gibi bırakıp yanıma geliyor. yüzü bembeyaz

"sevgili, astımın mı tuttu ne oldu? yoksa yine bayıldın mı neyin var?" diye birbiri ardına sıralıyor cümleleri

"sakin ol" diyorum kendimden beklemediğim bir sakinlikle...

"hamileyim ben."

öyle bakıyor suratıma. hiçbir şey söylemiyor. oysa ki ben bir tepki bekliyorum. 

çünkü o hep çocuğumuz olsun isterdi! o hep çocuk deyince sırıtırdı.

"hamile kalırsam ailelere bunu nasıl anlatırız" diye sorduğumda sinirlenip

"sikerim ailesini benim çocuğum olacak yahu! ne ailesiymiş!" diyen biriydi

oysa şu an sadece yüzüme bakıyordu!

"doktor mu söyledi" dedi titrek bir sesle

"hastanede olduğumuza göre kim söyleyecek?"

"ne bileyim.. belki daha girmemişsindir içeri diye sordum"

önce iş yerine gittik, durumu düzeltmeye. sonra da eve.

"aklından ne geçiyor?" dedim sırf sessizlik bozulsun diye. biten sigarasııyla yenisini yakıp yine aval aval yüzüme bakmaya başladı.

"hiçbirşey geçmiyor"

"sevinmedin"

"üzülmedim de.... ama ne bileyim... toparlayamıyorum işte. zaman ver bana"

"zaman? karnımda senin çocuğun var bilmem farkında mısın? aldıralım demek bu kadar mı zor? nasıl aldıracaksak artık!"

"aldıralım demiyorum."

"eee ne diyorsun? ben de evlenelim demiyorum farkındaysan!"

"üüffff yeter bağırmaya başladın yine. baba olmaya hazır değilim ben! tüm sıkıntım bundan ibaret"

"ulan iki gün önce öyle söylemiyordun ama? bir gün hamile kalırsan benden gizleme, asla aldırmayı düşünmem o çocuk doğacak diyordun?"

"zümrüt kafayı mı yedin? aldıralım mı diyorum? elbette doğacak! ama baba olmak için erken ya! erken!"

"bi siktir git ya" dedim, kapıyı çarpıp çıktım evden.

kapıyı çarptım, o çarpma sesiyle uyandım...

vay anasını....

nasıl bir rüya ama...

gerçekten korktum. gerçekleşmiş gibi korktum.

çocuğumun olmasından değil, yine piç gibi bırakılmış olmamdan.

peki bu rüya mı yoksa paralel evrende gerçekleşmiş bir olay mı? 

gidişatı tanıdık ama gerçek olan bir şey var ki o da çocuk olayının bende mümkün olamaması.

yani gerçek değil.

ahahah korkmayın lan hamile falan değilim 

önce ben bi büyüyeyim :)