..

aklımda flip-flop devresi gibi bi yanıp bi sönen aptalca düşünceler.

küçük bir ailem olsun istedim. ama insanlar hep yıktılar umudumu.

siktir etmeye üşendiğim, sömürdüğüm insanlar var. hala kendilerini benim arkadaşım zannediyorlar. haha gülüyorum böyle dostluk mostluk hikaye. sömür sömürebildiğin kadar. 

sonra kızdığım insanlar geliyor aklıma hani "dostunu satmış" kişiler. bi an dönüp kendime diyorum "sen ne boksun ki?"

seni yıkanı yıkmadın bu sefer. günahsızı yıktın. iyice saçmaladın.

hayattan alacağım vardı.

ben onu aldım. bilmeden intikam aldım.

yaşadıklarım yaptıklarımın değil yapacaklarımın vebaliymiş dedim. 

nankörmüşüm ben. şerefsizmişim. iyilik falan yokmuş bende. yeni tanıyor gibiyim kendimi. nereye gidiyorum şimdi?

ne yapmaya ve daha neleri bozmaya?

bir kazık da ben attım bilmeden. 

esasında bilerek. ama sonucunu bilmeyerek belki.

değecek bir durum da yok oysa ki. evet zordu, mücadele ettim ve onu kazandım demeyeceğim, buna değmeyecek biri için.

ben sonrasını düşünmüyordum.

değdi mi peki?

sırrını söyleme dostuna, söyler dostunun dostuna.

her söylediğimi duydum olmayacak insanlardan. şimdi gülsem ne olur kızsam ne olur?

kızmaya hakkım var mı? yok. ben herkese hak veriyorum zaten. bi kendime veremiyorum.

aileden son kalanlar itinayla kaybedildi. bir hiç için.

bu da zümrüt'ün tek marifeti olsun.

şimdi gene her şey 2 yıl önceki gibiyse, ne ben sizi, ne siz beni...

hiçbiriniz.

anlayın bunu. kafanıza sokun. hiçbiriniz...

hata da benim, günah da benim, suç da benim. tamam şerefsizim, orospuyum, namussuzun nankörün tekiyim. üstelik bir amaç olmadan, üstelik sadece gönül eğlendirmek için. boşlukları doldurunuz tarzı test sınavlarını geçebilmek için.

ama hiçbiriniz daha önce  yanımda yoktunuz, şimdi olmasanız da umurumda değil.

sadece kazığı attığım vardı.

tek üzüntüm budur.

ben nankörüm.