o kapıdan çıktım gittim. onsuzluğa... her şeyim dediğim insanı kaybetmiştim.iyi bir dost,iyi bir sevgili,iyi bir arkadaş ne derseniz deyin... o kapıdan çıkıp gittiğimde ruhumu o odada bırakmıştım. A'nın yanında...
günler A'sız geçti. ne bir haber alabildim ne de yüzünü görebildim. hiç aramadı. aradığımda dövmekten beter etti. daha da aramaya cesaret edemedim. çok ağladım, onsuzluğa hiç alışamadım. her gece yine onunla yatağa girip her yeni güne onunla uyandım. ondan vazgeçmek için hiçbir sebep bulamadım. hayatımda aşık olup sevdiğim tek insan ve ilklerimin sahibi olan kişiyi yere göre sığdıramadım.tek bir an bile onu sevmekten usanmadım.
o beni düşünmüyor olsa bile, onun umrunda olmasam bile bu onu sevmeme engel değil diye düşündüm.o yoktu ama ben yine ona şiirler yazdım.o yoktu ama ben yine pazartesi günlerimi ona ayırdım. onsuz onu yaşadım. herkese anlattım derdimi istisnasız.rol yapmaya alışmıştım. hani hepimiz takarız maskemizi öyle çıkarız sokağa... o maskeyle bütünleşmiştim. takmıyor, üzülmüyor görünüyordum. ama iki lafımdan biri yine A'ydı..
yoktu işte A yoktu.onu hiç aklımdan çıkarmadım... kaçtım datça'dan. hayatıma devam ettim. dolandım, fobilerimi yenmeye çalıştım, içtim, öküz gibi yemek yedim. aksatmadım.ne yaşıyorsam kendi içimde yaşadım. herkese anlattım ama içimdekileri çok az insan bildi.
görmediğim insanları gördüm. değişik insanlarla tanıştım hiç istemesem de.
günler günleri kovaladı ve ben A'dan hiç ama hiç vazgeçmedim. neden vazgeçeyim ki diye düşündüm. neden vazgeçeyim? bana yaptığı tek bir kötülük bile yoktu. ayrılığı bile adam gibiydi. başkaları gibi maille, mesajla bitirmedi. karşıma geçip ayrıldı. ayrılışı bile mertçeydi. sebep veremedi doğru. yanlış davrandığı konular da oldu. ama beni hep sevmedi mi?sevdi. beni hep korumadı mı? korudu.her zaman yanımda olmadı mı? oldu.benim için neyse onun için ben de o değil miydim? öyleydim. neden sevmeye devam etmeyeyim?o yoktu ama benimleydi...
günler acıyla, gözyaşıyla geçti. yeri geldiğinde güldüm doğrudur.tek başıma rakı içmeye gitmişliğim de oldu. sokakta tanıştığım unicef gönüllüsü çocukla dertleşmişliğim de... bazen kabuslar görüp uyandım bazense rüyamda onunlaydım.zor oldu. çok zor. hepiniz geçtiniz bu yoldan bilirsiniz.bi insanı her şeyiyle sevebilen,ona her şeyim diyebilenler geçti bu yoldan... bir insanı kaybettiğiniz halde sevmeye devam etmediniz mi?ettiniz.
ondan işte. hep güzel hatırladım A'yı... görmedim, duymadım,konuşmadım...
ona karşı olan sevgim hiç bir zaman azalmadı... belki de saplantıydı bilmiyorum ama o yokken bile onu sevmek güzeldi. anılarla avuttum kendimi... vazgeçmedim! ondan nasıl vazgeçebilirdim ki?onun hayatına tekrar müdahil olma gibi bir amacım olmadı hiçbir zaman. kararına saygı duyacak kadar asildim. benden sonra bi düzen kurmuştur, asla ve asla mahvetmemeliyim diye düşünüyordum.bu haksızlık olurdu... bana geri döneceğini hiç düşünmedim. zaten öyle bir şey neden yapsın ki?sevmiyordu beni buna emindim.. hayatını hep merak ettim. kimlerle takılıyor, benden başka sevgilisi oldu mu,başkasına sevgili diye hitap etti mi, büyük iskele'de bir başkasıyla yaşamanın güzelliğini farketti mi, o yatakta başkasıyla uyudu mu merak ediyordum. nasıl merak etmeyeyim? hala seviyordum. hiç azalmadı hem de hiç!
sevgiliyi kaybetmenin acısını yüreğime gömdüm... kanadım haftalarca. ağır geldi bazen ama dayandım. taşıdım yüreğimde ayrılığın acısını... hep güzel düşledim onu. mutlu ve huzurlu olmasını diledim. hiçbir zamanda kızmadım ben A'ya.ne onu ne kendimi suçladım aklım başıma geldiğinde... kendime sebepler yarattım. böyle daha iyi olduğuna ikna ettim kendimi. kimseleri sevemem bir daha biliyordum. gönlüm onunla dolup taşmışken ve o değerinden hiçbir şey kaybetmemişken başka tenlerde aramaya kalkmadım A'yı. sadece sevdim...
yalnız içmeye gittim, şişelere gömdüm kendimi... kendi kurduğum evrenin içine hapsolmuştum yine. gerçeklikten uzak, yapay bir evren. hayallerimde A vardı her seferinde. yasak mıydı hayal kurmak? birini sevebilmek için yanında mı olması gerekiyordu? hayır... sevdim işte ötesi yok.her ayrılış bir bitiş değildi... ben sevilmediğimi bildiğim halde seviyordum. ister aptal deyin ister gerizekalı... umrumda bile değil. sevdim ben A'yı...
ve sonra bir gün karşılaştım A'yla. sadece şans eseriydi. nisan sonuydu.o evde geçen dakikaların üzerinden 6 gün geçmişti.ilk defa tesadüfler bizi bir araya getirmişti. gülüyordu A... sevindim biliyor musunuz? yanında arkadaşları vardı ve gülüyordu.o beni fark etmedi önce.ben onu izliyordum... kalabalıktılar 4 kişi. sonra gözleri gözlerime kenetlendi.o anda kalbim yerinden çıkacak gibiydi.
gözlerimin içine baktı. zaman durdu derler ya inanın durur bazen zaman.3-5 saniye bir yıl gibi gelir insana bazen... durdu zaman ve baktı gözlerimin içine.kalbimi gördü sanki. kanım çekildi.o bakış... bir kez gülse yeterdi. gülümse... gülmedi.
gözlerimin içine baktı. zaman durdu derler ya inanın durur bazen zaman.3-5 saniye bir yıl gibi gelir insana bazen... durdu zaman ve baktı gözlerimin içine, nefretle. kalbimin üstünde isminin yazdığını sonunda anladı sanki. kanım çekildi. elimi uzattım. canım yanıyordu. elimi tutsa yeterdi...
başını salladı, hayır dedi.
tutsana... tutmadı. gitti.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Anlat