keşke

patladımmmm sıkıldımmmm malak gibi yatıyorum. hastayım. yani öyle diyelim şimdi açıklamaya gerek yok :p

hiç enerjim yok. buralardan kaçıp gitmek istiyorum. memleketimi, kadıköy’ü, bütün ıstanbul’u özledim. hem de çok özledim!

şimdi insem alt kata büyük valizimi açsam, içine baharlık yazlık namına bişeyler doldursam. gece 12 otobüsüne yetişsem. sabah 6’da izmire varsam…

otogardaki o enfes poğaçaları satan abiden bişeyler alıp kahvaltı yapsam. ilk ıstanbul otobüsüne atlasam. akşam ataşehir’de olsam.

kadıköy servisine binsem. boğanın orda insem. ıstanbul soğuk olsa o baharlıklarla üşüsem. valizimi çekerek eve varsam. bizimkiler şaşırsa.

ev çok soğuk olsa. gece uyurken üstümü örtebileceğim battaniyem olmasa. küf kokusuna astımım azsa. rıhtıma insem denize baksam. vapura binsem. hiç gitmediğim yerlere gitsem tek başıma!

bahariye’de dolaşsam, kendimi dinlesem senelerdir yaptığım gibi! tıkınabildiğim kadar tıkınsam, ayaklarım ağrıyana dek yürüsem. kusana kadar midye tava yesem.

anneannem ve dedemin mezarına gitsem. annemi de zorla götürsem.

annemi zorla bi de doktora götürsem! sağlıklı olduğu tescillense herkes rahat nefes alsa…

konservatuarın karşısından balık ekmek ayran alsam, içerde keman çalanları dinlesem. 6 gün kalsam 6. gün annem gene kavga çıkarsa da kaçsam gene datça’ma.

kendimi çoook yalnız hissediyorum. bütün bunlar hayal ve ben muğla’ya bile gidemem biliyorum.