yok etme sanatı

Kendi köşendesindir..

Sessiz kimsesiz..

Kimse yoktur yanında..

Karanlık bir odada tek başına..

Bir Allah bir sen..

Dualar edersin bilirsin kabul olacak..

Ama kabul olana kadar ne halde olacağını bilemezsin..

Beklersin..

Korkarsın..

Hayata hep tek başına iki elinle sımsıkı tutunmaktan..

Yardım isteyememekten..

Hayattayken ve sonrasında kimse tarafından hatırlanamayacak kadar küçük bir nokta olmaktan..

Korkarsın işte..

Susarsın..

Kabullenmeye mecbur olduğun şeyler vardır..

Kabullenirsin susarsın..

Zorundasındır..

Ses çıkarmazsın..

Salak sanarlar seni,arkandan demedikleri kalmaz..

Bıkarsın herkesten her şeyden..

Herkes her şey aynıdır.

Hayata her şeyden bıkmışcasına bakarsın..

Anlamazlar seni..

Sıkkın,bıkkın ve yorgunsundur..

Bıkmışsındır , hep aynı şeylerden aynı insanlardan susarsın susmak zorunda hissedersin kendini söylemezsin söyleyemezsin üzülürler diye..

Ve hayatta bir kez daha onları düşünürsün..

Tabii onlar bilmez bunu..

Havalanırlar..

Bunada üzülürsün çünkü düşeceklerini bilirsin..

Bir onlar havalanıp seni ezmeye çalıştıklarında üzülürsün bir de yerdeyken yardım istedikleri zaman..

Havadayken görmezler seni üstüne basıp ezmaye çalışırlar..

Yerdeyken ise her şey bir hayli değişir..

Yardım edersin sen..

Bilmezler bilinmez..

Tekrar havaya çıkarlar tekrar unutulursun..

Çünkü senin üstüne basarak yukarı çıkarlar..

Sen kalırsın yine yerde tek başına..

Düşünürsün..

Düşünecelerinin arasında boğulmaktan korkarsın..

Çırpınırsın..

İçinde bir fare vardır kemirmeye başlamıştır seni..

Sen hala yaşarsın tabii yaşamak denirse..

Sonunda ne mi olur ?

Sonunda..

Dayanma gücün sona ermiştir..

İçindeki fare seni kemirmiştir..

Korktukların başına gelmiştir..

Yok olmuşsundur..

İnsanların düşündüklerini ,insanları önemseye önemseye..

Kendi kendini yok etmişsindir..

yazı "deyim" nickli bir arkadaşa aittir.

beni anlatıyordu. ekledim buraya. herkes nasiplensin, insan olmayı belki biraz olsun öğrensin diye.