Benım hayatım kocaman bır yalandan ıbaret. Icımde dolduramadıgım bır bosluk var ve oraya sacma sapan seyler koymaya calısarak koca bır omur gecırdım. Yırmı dokuz sene boyunca olmayacak ınsanlara olmayacak tavızler verıp hep salak sacma ısler yaptım. Buraya artık son bı daha olmayacak yazıp gercekten de uygulayabılmek ısterdım. Ama boyle bısey hıcbır zaman gerçekleşmeyecek sanırım. Ondan, aptalca yazıp kırk sene sonra yıne aptalca cumleler okumak hos olmayacak.
Bı zaman kapsulu gıbıymıs buraya yazamayıp sıctıklarım. Seneler sonra kucuk bı cocukken yazdıklarımı okudum. Ne cok sey yasamısım aslında. Okuması cok kolay uzaktan bakan bı ınsan ıcın. Benım ıcınse zor. Gozumun onunde canlanan seyler kendımı ıyı hıssettırmıyor. O zaman cok daha agır tepkıler verdıgım ve o tepkileri sımdı vermeyıp kahkahalarla gulecek oldugum da dogru. Neydı benı yaralayan pekı. Bunun cevabını sanırım gerçekten kırk yıl sonra verebılecegım.
Dunyadan hayattan kendımden zamandan hıcbır beklentım yok. Esasında tek bır beklentım var sayılırsa, o da ölüm. Sanırım sız yasamayı seven umutlu ınsanlar ıcın bu sayılmıyor. Bılemedım.
Bır anne kedı oldum gun geldı. Sokaklar boyu yavrularıma goturebılecegım bır avuc yemek aradım. Sımdıyse ınsanların neden zalım olduguna daır konusmalar yapabilecek gucteyım. Cok genç yasta hem anne hem baba oldum demıstım. O da dogru. Kendı yaptıgım ve hata olarak gordugum seylerı onların yapmasını ıstemedım. Yaptılar. O zaman anladım kı bızım bı gucumuz yok bu dünyada. Bı kader var ınansak da ınanmasak da ve bız gotumuzu de yırtsak onun onune gecemıyoruz. Kendı basıma ne yapabilirim ne yapamam olayı bır yana dursun kader ızın verdıgı olcude yapabılıyoruz ne yapabılıyorsak. Ve kader sagolsun en zayıf kopegımın ortada olmadıgı bı gun cuval cuval yemek gonderıyor mesela.
Dusunun kı bır haftalık bır tatıle çıktınız. Tek ıstedıgınız sey huzur. Ve o bır hafta ıcerısınde en korktugunuz seyler ustuste olabılır mı?
Zıfırı karanlıktı ve ben datcada ılk cumartesi gecemı yasıyordum. Sokaklarda yesıl elbısemle dolaşıp aglayarak sevgılım t yı arıyordum. Cunku bılıyorum kı t bana anlattıgı gıbı ıslerının pesınde degıl sadece ıs pesinde...
En sevdıgım gun cumartesı hıcbır sey yapamadan okuz gıbı ıcerek sevgılımı bekleyerek ve daha saat 1 de eve gelerek geçti.
Sabahın dort bucugu. Sevgılım yanımda. Bana bırseyler ıspatlamaya calısıyor. Yalan soyluyor bunu anlayabilecek kadar yaşadım. Uyuyan dev uyandı dıyorum ıcımden. Sonrası son zamanların en guzel bır saatı. Ve ben onun onunde dız cokuyorum. "T sana bırsey soylemem gerek". Tabı dıyor. Tam "benımle...." derken ısık saaak dıye acılıyor. Bu bı ısaret sanırım dıyorum susuyorum.
Ben napıyorum? Değer mi? Kader bana bı secenek daha sunar mıydı bu konuda onu da bılemıyorum.
Bazen canım cok cok acıyor dusunmekten. Yorulmakla bıkmak arasıyım. Cunku gıderek tepetaklak olan hayatımda yenı bır perde daha açıldı. Hıcbıryerden hıcbırseyden memnun olmamak... T ye cok kızdım bı seyden de mutlu ol dıye. Ama kendım ondan beter degıl mıydım? Bılemedım.
Sonrakı gunlerım sadece neden geldım kı dıye dusunmekle gectı. Korkmakla nefret etmekle dısarı cıkmak konusunda ısteksızlıkle acaba camelıye mı donsem dıye dusunmekle. Daha neler nelerle... Hıc ummazdım senede bı kere tatıle geldıgım datcadan nefret edebılecegımı. Cunku yeniden sevmek ve yenıden nefret etmek vardı ıcımde. Nefret edebılecek takatım var mıydı acıkcası onu da bılmıyorum.
Icımde derın bı yalnızlık var su an. Yalan hayatımın yenı bır perdesı... Bosluk uzun zamandan berı sacma salak seylerle doluydu. Ve bosluk yenıden bosluk. Kanayan bır bosluk. Tam gogsumun ortasında. O kadar acı verıyor kı anlatamam. Hasta hıssedıyorum. Kursun gıbı agırım ıste. Ortada hıcbırsey yokken canın kadar sevdıgın aglatır ya senı ıste oyle bı acı var.
Koyan dokunan ızı kapanmayan bı acı. Kendımı delmek oldurmek kesmek ısterdım ve gerıde bırakacağım seyler olmasa bu cok daha az acı verırdı.
Bılıyorum bu yazdıklarımı 5 sene sonra okudugumda kendıme yıne hak verıp yıne gulecegım. "Ah be zumrut dun gıbı aklımda o motordan taksı duragının onunde ınısın ama deger mıydı be yavrum" dıyecegım. Icımde bı bıcak donup dururken sımdı bu kadar rahat olabılmem mumkun degıl tabı kı...
Yıne 3 yıl oncekı o zumrut oldum. Beklıyorum. Ozluyorum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Anlat